Głos Weterana i Rezerwisty

Historia

Biało – czerwona

Jedna była – gdzie? Pod Tobrukiem.

Druga była – gdzie? Pod Narvikiem.

Trzecia była pod Monte Casino.

A każda jak zorza szalona,

Biało – czerwona, biało – czerwona,

Czerwona jak puchar wina,

Biała jak śnieżna lawina,

Biało – czerwona  /.../.

Łkała flaga ... /.../

Ta od mgieł i od tkliwej rozpaczy,

I od serca, które nic nie znaczy,

Flaga jak ballada Szopenowska

Co ją tkała sama Matka Boska /.../.

Flaga, jeden z trzech – obok godła i hymnu narodowego – symboli narodowych.

Order Orła Białego temu kto wymyślił Święto Flagi Narodowej, a chwała naszemu Sejmowi, że uchwalając w 2004 r. ustawę o godle, barwach i hymnie RP, wyznaczył właśnie dzień 2 maja Dniem Flagi Narodowej.

Nasze barwy narodowe – biel i czerwień stanowią nie tylko oznakę wyróżniającą Polskę wśród innych narodów, ale nade wszystko są symbolem wolnego i niepodległego państwa polskiego.

Biel i czerwień od wieków są nierozerwalnie związane z dziejami Ojczyzny. Od najdawniejszych czasów symbolem polskich władców i oddziałów wojskowych były chorągwie z białym orłem na czerwonym tle.

Bardzo ważną datą w historii polskich barw narodowych był dzień 7 lutego 1831 roku, kiedy to Sejm uchwalił, że Kokardę narodową stanowić będą kolory herbowe Królestwa Polskiego i Wielkiego Księstwa Litewskiego, to jest kolor biały z czerwonym. W trudnym okresie niewoli zaborcy traktowali polskie barwy narodowe jako symbol buntu i walki Polaków o niepodległość. Otoczone szacunkiem, traktowane jak świętość żyły w sercach Polaków, wiodąc ich do boju w czasie zrywów niepodległościowych i do walki o wolną Ojczyznę w okresie I wojny światowej.

Po 123 latach niewoli, kiedy odradzało się niepodległe państwo polskie, flagi biało-czerwone stanowiły najpiękniejszą oznakę odzyskanej wolności. Biało-czerwona flaga zespoliła Polaków w walce w obronie granic Rzeczypospolitej i odbudowie kraju.

W latach II wojny światowej i okupacji barwy narodowe były symbolem polskiego patriotyzmu i znakiem bojowym walczącego narodu. Pod biało-czerwonymi sztandarami żołnierze polscy walczyli na wszystkich frontach, od Lenino, Tobruk, Narvik, Monte Casino po Berlin. Biało-czerwone opaski zdobiły hełmy i mundury żołnierzy Polskiego Państwa Podziemnego.

Po wojnie biel i czerwień towarzyszyły protestom Polaków w drodze ku wolności, suwerenności i demokracji.

Obchodzony w dniu 2 maja Dzień Flagi Rzeczypospolitej przypomina trudne dzieje naszej Ojczyzny.

1, 2, i 3 Maja – trzy kolejne dni w których powiewające na wietrze biało-czerwone flagi skłaniają do historycznej refleksji.

1 Maja – Święto Ludzi Pracy. Obchodzone od ponad 100 lat jako pamiątka i symbol protestu amerykańskich robotników o ich prawa pracownicze. W II Rzeczypospolitej, 1majowe manifestacje sanacyjna policja ochoczo rozpędzała pałkami, a działaczy lewicowych partii na długie miesiące i lata zamykano w Berezie Kartuskiej.

3 Maja – Święto Konstytucji 3 Majowej. W okresie PRL-u (do schyłku lat osiemdziesiątych), za każdą formę jawnej manifestacji tego święta można było zaliczyć milicyjną pałę na plecach, a nawet przesłuchanie w areszcie śledczym „za zakłócanie porządku publicznego”.

Obchody jednego święta organizowała „lewica”, drugiego „prawica”. My i oni ... Oni i my ... „Czerwoni” i „biali” ... „Biali” i „czerwoni”...

Zebrały się nocą flagi.

Flaga fladze dodaje odwagi:

- No, no, nie bądź taka zmartwiona.

Nie pomogą i moce piekła:

jam ciebie, tyś mnie urzekła,

nie zmogą cię bombą ni złotem

i na zawsze zachowasz swą cnotę.

I nigdy nie będziesz biała,

i nigdy nie będziesz czerwona,

zostaniesz biało-czerwona

jak wielka zorza szalona,

 czerwona jak puchar wina,

biała jak śnieżna lawina,

najukochańsza, najmilsza,

biało-czerwona.

Od ustanowienia rządów demokratycznych w III Rzeczypospolitej minęło ponad 20 lat. Trzeba jeszcze dużo czasu, aby zwolennicy podziału: my – oni, prawica - lewica, biali – czerwoni, zrozumieli (chodź nie wszyscy), że lewica i prawica nie przenosi się wprost na : my i oni, biali i czerwoni. Że czyste kolory bieli i czerwieni występują tylko na malarskiej palecie, a życie toczy się w całej gamie barw i odcieni, co najlepiej widać na tęczy po każdej majowej burzy. Że w wolnej Polsce każdy ma prawo do manifestowania swoich poglądów. Że biało-czerwona nie jest wyłączną własnością jednych, ani drugich. Że barwom narodowym, których uosobieniem jest m. in. flaga narodowa należy się szacunek i zachowanie godności.

2 Maja – Święto Flagi Narodowej – do której wznoszenia ma prawo każdy Polak – niech będzie wyrazem jedności narodu, niech rozbudza w naszych sercach dumę i miłość do Polski w poczuciu tożsamości narodowej.

/.../ wtedy przyszła dziewczyna

i uniosła flagę wysoko,

hej, wysoko, ku samym obłokom!

Jeszcze wyżej, gdzie jest tylko sława /.../

A każda jak zorza szalona

Biało-czerwona, biało-czerwona,

Czerwona jak puchar wina,

Biała jak śnieżna lawina.

Biało-czerwona ! [1]

Stanisław Jan Dąbrowski

Koło nr 10 ZŻWP Lublin



[1]Fragmenty wiersza K. I. Gałczyńskiego „Pieśń o fladze” napisanego w Stalagu Altengrabow, 1.X.1944 r.

« Powrót do listy