Głos Weterana i Rezerwisty

Historia

OJCZYZNA

„Ojczyzna – kraj, w którym się człowiek urodził, którego jest obywatelem, z którym jest związany poczuciem przynależności narodowej i emocjonalnie

Słownik współczesnego języka polskiego pod red. prof. Bogusława Dunaja

O sprawach wielkich, takich jak Ojczyzna, Naród, patriotyzm, zazwyczaj mówimy rzadko, a jeśli już to krótko, sucho, zdawkowo, bez emocjonalnie. Zazwyczaj są to słowa , których w lokowskiej działalności nie nadużywamy . Mamy je wpisane w Statucie, w celach i zadaniach organizacji, jakby w naturalny sposób wiążemy je z wojskiem, naszym przyjacielem i najważniejszym partnerem.

Od najmłodszych lat kształtuje się nasz stosunek do Ojczyzny, nasza postawa wobec niej. Kolebką – pierwszą kuźnią tych postaw – jest dom rodzinny. On rozbudza, a potem określa nasz związek duchowy – owo szczególne umiłowanie domu, rodziny, miejsca, w którym mieszkamy: osiedla, miasta, wsi, regionu, czyli naszych małych Ojczyzn, a dalej Ojczyzny jako państwa.

Wsparcie w kształtowaniu tych postaw daje szkoła, kościół, środowisko rówieśnicze oraz różne organizacje i stowarzyszenia, w tym Liga Obrony Kraju.

W polskiej tradycji narodowej umiłowanie ojczyzna – czyli patriotyzm – ma bardzo głębokie korzenie. Dzięki temu niejednokrotnie w historii, tej odległej i bliższej, budziły się sumienia ludzkie, które krzesały siły do walki o byt, suwerenność, całość i niepodległość narodu i Ojczyzny. Siła to wielka, bowiem tkwi głęboko w sercach i czynach.

Do miłowania Ojczyzny, naszej Rzeczypospolitej, dorasta się przez umiłowanie naszych małych Ojczyzn. Wyrzeczenia które podejmujemy dla dobra naszego koła, organizacji to też służba wobec naszej małej Ojczyzny.

Nasza służba będzie pełna i prawdziwa jeśli oprzemy ją na głębokim poczuciu odpowiedzialności za nasze czyny, podejmowane decyzje, za wszystko co dzieje się w organizacji.

Pragnę zaproponować czytelnikom „Głosu Weterana” publiczną dyskusję nad trzema pojęciami stanowiącymi podstawę naszego bytu narodowego, naszej tożsamości i naszego miejsca we współczesnej Europie: Ojczyzna – naród – patriotyzm.

Zacznijmy od pojęcia Ojczyzny. Kimże była Ojczyzna dla Polaków w czasach niewoli:

Ojczyzna moja – to ta ziemia droga,

Gdziem ujrzał słońce i gdziem poznał Boga,

Gdzie ojciec, bracia i gdzie matka miła

W polskiej mnie mowie pacierza uczyła.

Ojczyzna moja – to wioski i miasta

Wśród pól lechickich sadzone od Piasta ...

To rzeki, lasy i niwy i łąki

Gdzie pieśń nadziei śpiewają skowronki.

Ojczyzna moja – to praojców słowa,

Szczerbiec Chrobrego, cecorska buława,

To duch rycerski, szlachetny a męski,

To nasze wielkie zwycięstwa i klęski!

Ojczyzna moja – to te ciche pola,

Które od wieków zdeptała niewola,

To te kurhany, te smętne mogiły –

Co jej swobody obrońców pokryły ...

Ojczyzna moja – to ten duch narodu,

Co żyje trudem wśród głodu i chłodu,

To ta nadzieja, co się w sercu kwieci,

Pracą u ojców, a piosnką u dzieci ...

Maria Konopnicka

 

A kimże jest Ojczyzna dla nas Polaków dzisiaj?

Napiszcie!

Stanisław Jan DĄBROWSKI

Koło nr 10 ZŻWP Lublin

« Powrót do listy